de legende

De legende rond de drakenbootsport begint zo’n 2300 jaar geleden in China.
Het tegenwoordige China bestond uit zes koninkrijken waarvan de Chu en de Chin de grootste waren.
Na diverse oorlogen had China alle koninkrijken bezet met uitzondering van Chu die alles op alles zette om onafhankelijk te kunnen blijven.
In de Hunan provincie in het koninkrijk van Chu leefde in die roerige tijd een adviseur van de koning, Qu Yuan genaamd. Hij was een wijs en gerespecteerd man, een vertrouweling van de koning maar ook een man die zeer begaan was met de bevolking van Chu.
Andere adviseurs van de koning waren jaloers op zijn positie en probeerde Qu Yuan daarom bij de koning in een kwaad daglicht te zetten. Op een zeker moment lukte dat zodat de koning begon te twijfelen aan de adviezen die Qu Yuan hem gaf.
Om die reden sloeg de koning, op een beslissend moment in de oorlog met Chin, een advies van Qu Yuan in de wind waardoor Chu werd verslagen.
Chu moest capituleren en de koning werd gevangen genomen door Chin.
De loyale Qu Yuan was zeer bedroeft en schreef een gedicht wat hij de naam Li Sao gaf.
(Dit gedicht staat tegenwoordig nog steeds model voor de klassieke Chinese gedichten.)

Sommigen beweren dat de heerser van Chin boos was over dit gedicht en het bevel gaf dat Qu Yuan in ballingschap moest worden genomen. De arme Qu Yuan was daardoor zo bedroefd dat hij besloot zich te verdrinken in de Mi-Lo rivier. Toen vissers zagen wat hij aan het doen was snelde ze toe in hun (draken-)boten en probeerde ze hem nog te redden.
Maar ze kwamen te laat en konden alleen zijn levenloze lichaam nog bergen terwijl ze met tromgeroffel probeerden de hongerige vissen op afstand te houden terwijl ze terugvoeren.

Anderen beweren echter dat Qu Yuan zo diep teleurgesteld was over de leugens die over hem verteld waren waardoor zijn koning was misleid, dat hij besloot een gedicht te schrijven om daarna zelfmoord te plegen.
In deze versie van de legende sloegen de vissers op hun trommels om de vissen op afstand te houden terwijl zij het lichaam van Qu Yuan zochten.

Maar als je het gedicht Li Sao leest, dan openbaart zich een derde versie van de legende.
Daaruit zou je kunnen opmaken dat Qu Yuan zijn gedicht pas in ballingschap geschreven heeft en daarna zichzelf heeft verdronken. Het gedicht bevat een soort van laatste groet aan de wereld.

Welke versie dan ook je voorkeur heeft, een feit is dat de bevolking destijds rijst in de rivier begonnen te gooien. Misschien deden ze dit om de geest van de, bij het gewone volk, geliefde Qu Yuan te voeden. Maar het kan dus ook zijn dat ze dit deden om zijn ontzielde lichaam niet ten prooi te laten vallen aan hongerige vissen.

De rijst werd hierbij echter heel sierlijk ingepakt met behulp van bladeren of bamboe scheuten.
Deze decoratieve manier van offeren zal er dus wel op duiden dat het wellicht toch bedoelt was om de geest van Qu Yuan te eren. Dit te meer omdat het gebruik van offeren van voedsel en geld om geesten gelukkig te stemmen, in zowel vroegere als tegenwoordige tijd, niet ongebruikelijk is in China.

Nog altijd worden tijdens sommige drakenbootraces gekleurde papiertjes in het water gegooid als een soort offer. Soms ook worden die papiertjes eerst verbrand waarna het as wordt uitgestrooid over het water. In beide gevallen symboliseert het een offer van geld en kiest men hiervoor omdat geld tegenwoordig meer waarde heeft dan rijst.
Maar in elk geval is het gebruik nog altijd een offer aan de geesten in het water.

Tegenwoordig wordt in China de Qu Yuan geschiedenis herdacht als “Poets Day” tijdens een jaarlijks terugkerend feest wat wordt gehouden op de 5e dag van de 5e maand van de Chinese maankalender. Tijdens dat feest wordt Qu Yuan nog altijd geëerd als een loyale en oprechte man van het volk.
Op plaatsen waar geen water is viert men het met elkaar door middel van het eten van rijstpakketjes.
Maar waar wel een rivier of meer te vinden is eert men Qu Yuan met drakenbootraces waarbij boten worden gebruikt voor honderd personen of meer.